Nung pumasok ang 2009, I had a very positive thinking, ‘magiging maayos ang taon na to para sakin’, yan ang lagi ko iniisip. The number 2009 had nothing to do with my mantra. Di nman ako naniniwala sa feng sui. Medyo pangit lang 2008 ko kaya siguro naisip ko yun. But trying to more optimistic as I can be, parang di ata kayang kampihan ng mga pagkakataon.
2009 ng magsimula mawala mga kaopisina ko na kaya kong kausapin, mga officemate na may sense at di bading. Di nman kaila na pangit ang economy kaya kelangan magtanggal, ang iba nagresign. I had no plan on attaching myself with the company, trabaho lang, kasi simulat simula alam ko na temporary lang lahat yun. Ngayon dalawa na lang kaming pioneer employee dun na naguusap ng mga bagay na gusto naming pagusapan, I mean unlike others na kinakausap ko lang dahil kelangan may itanong.
Every lunch break ang ulam namin e mga alaala ng dating kasama. Solid indication that we’re getting old.
After being nocturnal since highschool, and being on a night shift for almost two years, 15th of June, nadisollved ang night shift, part of company’s so called cost-cutting (sarcasm intended). Inilipat kami sa pang-umaga which is a very big deal for me. See related post here.
Now I have to wake up at around 6am kahit na 9am pa ang pasok ko. Kelangan kasi nasa sakayan na ako before quarter to 7 kundi, siguradong late ako sa hirap ng pagsakay sa jeep, diko pa naman ugaling makipag balyahan sa mga kapwa pasahero na karamihan e babae pa. Nung panggabi pa ako, 12:30am pasok ko pro kahit 11:30 na ako umalis sa bahay, abot pa rin, wala na masyado pasahero, wala na trapik at dina masyado polluted ang hangin.
Isa lang ang problema ko sa gabi. Our office lies at the very heart of Metro Manila’s red district, makabagong Malate sabi nga nung taxi driver na nasakyan ko dati. Ironically, nakapangalan pa sa pari ang street na yun. Gabi gabi dumadaan ako sa kalyeng yun at madalas naaalok ng mga Pocahontas. Sa lahat ng ayaw ko yung mga ganung eksena, I really hate prostitutes and night clubs, I don’t like the environment. Dagdag mo pa yung mga foreigner na laging may kasamang Pinay na prostitute na parang naiwan ng evolution ang itsura. Minsan nakakatawa taste ng mga foreigner. Kaya noon lagi akong may ID sa leeg para kahit papaano e iwasan ako.
Our dorm is in Taft Ave. Pasay City, malaking compound na puro paupahan at isang pamilya lang ang may-ari. I think August nung ilipat kami ng ibang kwarto dahil irerenovate yung dati naming room dahil kapag umuulan e bumabagyo naman sa loob. Bagong tayo pero mas maliit yung bagong kwarto namin, at nagmahal ng P500 ang renta, pro di yun ang problema. Dahil sa bago pa yung building e wala pang reliable water lines at madalas walang tubig. Ilang beses rin akong pumasok ng opisina na di naliligo (shhhhh….). At sa unang pagkakataon e bumili ako at gumamit nga mouthwash kasi kahit pangtoothbrush lang e walang mapiga sa gripo. Pagdating ko opisina, dun na lang ako nagto-toothbrush at naghihilamos.
Pag natyempuhan naman na may tubig e sagarin na, toothbrush kahit kakain pa lang, ligo ng mabilisan bago maubusan ng tulo, at kahit di mo pa kelangan magbawas e kelangang pilitin.
Isa pang problema sa bagong room e yung mga katabing kwarto na puro bisaya ang mga nakatira, no offense sa mga bisaya kung may nagbabasa, pero napaka dominante nila, kung umasta e parang kanila yung dorm. Sa pagluluto, sa panonood ng TV, sa pagtambay sa labas, pati mga timba at tabo e pinapasok pa nila sa kwarto nila. Ang lakas pa magusap sa kanilang dialect which is considered as kabastusan pag may kaharap silang Tagalog o ibang salita. Halos araw araw pa tomotoma.
May nakasama ako dati dun na mga Kapampangan na naguusap din sila sa dialect nila pro pag may dumating na ibang tao tulad ko na Tagalog, e nagta-Tagalog na sila. Dun ko nakita pagkakaiba ng ugali ng mga taga-Norte at yung mga taga ibaba ng Pilipinas.
Sa kwarto namin, tatlo lang kami dati na taga-Norte, ako, si Herbert at yung isang taga Marinduque na naglo-Law. Ibig sabihin may bakante pang isang bed. Eto ang isa sa ultimate na kamalasan, highlight nitong entry na ‘to kumbaga.
May bago kami roommate na sabi nga ni Herbert is physically deformed dahil sa sakit, di ito panlalait, dinedescribe ko lang. Payat na maliit na lalaki na medyo kalbo na, kakaiba texture ng balat, in short madumi. Binansagan sya nung mga kasama ko ng 'Precious' kasi kamukha daw ni Gollum ng LOTR. Sobrang weird pa kasi may dalawa siyang wireless landline na sobrang lakas ng ring. Kakaiba rin ang amoy. Since pangumaga na ako syempre andun sya pag patulog na ako sa gabi. Di ako masyado makatulog ng maayos kasi kamot sya ng kamot, annoying tingnan at annoying ang amoy. At meron pa siyang VCD na nakakalat na ang title e ‘Immoral’ tapos ang cover e mga hubad na lalaki at may subtitle na ‘Kasalanan Bang Magmahal’
May gamot sya na nakapatong sa locker at itong taga Marinduque na kasama namin e walang magawa kaya niresearch nya kung para saan yung gamut kasi nababahala na rin siguro sya. He found out that those medicines e para sa TB. Damn!
Natuto akong mag-alcohol kasi iisa lang doorknob na hinahawakan namin at napabili ako ng mga vitamins para at least may dagdag na resistensya, mahirap na.
‘Pag mamalasin ka nga naman, isang package’ sabi nga ni Herbert.
Isa yan sa mga dahilan kung bakit pagkalabas ko ng opisina e para akong palaboy na palakad lakad o kaya tatambay kung saan saan para lang pumatay ng oras dahil ayaw ko pa umuwi. Kung mapaaga man ng uwi e manonood na lang ng movies o series sa laptop na nakapatong sa tiyan habang nakahiga upang iwasan maisip ang problema sa paligid.
Last August 25 nadukutan naman ako habang naglalakad from Makati Ave. hanggang sa office namin. Ang nakuha sa pocket nung bag ko e isang pulang maliit na pouch na may lamang dalawang tig-2GB na USB flash drive, original Nokia headset at 256MB na SD memory card. Actually ang mahalaga lang dun e yung files sa USB kasi baka gamitin nung kawatan sa kung saan saan. Meron din dun na password manager na kelangan syempre ng Master Password para mareveal lahat ng password ng lahat ng account ko sa internet. Kahit na maliit ang possibility na makuha nya Master Password, still I’m paranoid that I’ve changed all my accounts’ passwords, kaya ngayon pati ako di maka-login sa iba kong account kasi 'di ko masyado tanda yung bagong passwords.
Sabi nung pinsan ko pasalamat daw ako kasi yun lang ang nakuha sakin. Sabi ko indeed maswerte pa rin ako pero di ko dapat ipagpasalamat na ginawan ako ng masama ng isang tao na hindi ko man lang kilala.
And to top it all, last week, a rumor buzzed in that it’s the company’s final month. Nagkataon pa naman na walang nagrereply sa sandamukal kong application. Soon I will be part of 7.7% unemployed Filipinos.
I’m just hoping that this would be the very last installment of this series.
Post a Comment